Relacje z zawodów

Blachownia 2016

Blachownia, tradycyjnie już powitała nas tropikalnym upałem i troszkę zmodyfikowaną trasą Ósemki. Tym razem dwa Ludki nordikowały a trzy biegały. Sławek utrzymuje dobrą formę z poprzednich startów, Zbychu również. Ja zanotowałem kolejny w tym roku strasznie wolny przebieg na zawodach. Muszę sobie powiedzieć jak Andrzej Kmicic w „Potopie” do Michała Wołodyjowskiego: „ kończ Waść,  wstydu (sobie) oszczędź”. Adrian i Zyga dzielnie przetrwali upał i przymaszerowali do mety w niezłym tempie. Wręczenie pucharów i losowanie nagród przedłużyło się, więc słońce spaliło nas na popiół. A rowery pojechały bez Ludków na siodełkach. Za to  na jubileusz 15 biegu w Blachowni Jacek Chudy sprezentował każdemu uczestnikowi super bluzę. Przyda się na pewno. Organizacja zawodów jak zwykle super

Suliszowice 2016

Męski skład reprezentował Leśne Ludki na przedostatniej rundzie JPNW. Organizatorzy przygotowali całkowicie nową, oczywiście „jurajską”, trasę marszu. Płasko raczej nie było, więc kolana Adriana i moje mocno ucierpiały. Za to Kamil i Zygmunt bezstresowo dotarli do mety. Najlepiej z całej czwórki wypadł Zyga, który zaliczył podium i jeszcze wylosował dodatkową nagrodę. Agnieszka tym razem za wiele fotek nie wykonała z powodu plajty baterii w aparacie. Ale kibicowała jak zawsze wytrwale. Był to dla mnie trudny start, forma słaba, ale usilnie pracuję nad jej poprawą.

Triatlon Turystyczny - Ozimek, 27 sierpnia 2016

Szukając jakiegoś ciekawego biegu natknąłem się na Maratonach Polskich na zawody pod tytułem „Triatlon Turystyczny” Do przebycia była trasa długości 88 km. Jako, że termin był odpowiedni i impreza miała być rozgrywana niedaleko – w Ozimku – postanowiłem przyjrzeć jej się bliżej. Triatlon Turystyczny miał polegać na połączeniu trzech dyscyplin: marsz Nordic Walking, jazda na rowerze i spływ kajakowy. Organizatorem było Stowarzyszenie Dolina Małej Panwi i trasa miała prowadzić od źródeł Małej Panwi w okolicach Rzeniszowa do Ozimka. Zawody miały być rozgrywane w parach. Udało mi się namówić Jarka Gałązkę i po rejestracji i opłaceniu startu udaliśmy się w sobotę 27.08 do Ozimka. Na miejscu otrzymaliśmy odblaskowe kamizelki z nr startowym i chipem. Rowery zostały zapakowane na samochody ciężarowe a my w raz z 38 dwuosobowymi zespołami dwoma autobusami udaliśmy się na miejsce startu w okolice Rzeniszowa. Zapowiadał się gorący dzień. Na pierwszy etap – 18 km Nordic Waking – wystartowaliśmy o źródeł Małej Panwi około godz. 10.00. Trasa – początkowo asfaltowa – po około 6 km. zmieniła się w szutrową. Przemieszczaliśmy się przez wioski i obszary leśne. Szło nam się – mimo wzrastającego upału - z Jarkiem nieźle, byliśmy w czołówce. Po około 2 godz. i 10 min. dotarliśmy do parkingu przy zbiorniku „Zielona” w Kaletach. Z naszych szacunków wynikało, że jesteśmy na około 10 miejscu. W czołówce szalał Krzara. Tutaj czekały na nas rowery i autobusy – mobilne szatnie. Zmieniliśmy buty i spodenki, uzupełniliśmy zapas utraconych płynów i ruszyliśmy dalej na tracę 55 km odcinka rowerowego. Trasa tylko z rzadka prowadziła drogami asfaltowymi. Większość stanowiły szutrowe ścieżki leśne. Wzrastające gorąco wysysało siły. Ostatni ok. 10 km odcinek był na szczęście asfaltowy. Dotarliśmy do przystani kajakowej w Fosowskie/Staniszcze Małe. Na trasie kilka drużyn – dysponujących przede wszystkim lepszym sprzętem – zdołało nas wyprzedzić. Ten etap pokonaliśmy w czasie: Jarek 2 godz. i 20 min. a ja 14 minut wolniej. Przed nami ostatni, wydawało się nam najłatwiejszy etap. W nogach i ramionach czuliśmy trudy kijków i roweru. Zostało 15 km ochłody jaką niesie spływ w zacienionym korycie Małej Panwi. Nic bardziej mylnego. Wydawało się, że wystarczy dać się ponieść nurtowi rzeki, korygując od czasu kierunek i trochę popracować wiosłami. Niestety kajak poddany nurtowi nie chciał nas zupełnie słuchać. Co chwilę zbaczaliśmy raz w prawo, raz w lewo. Sytuację pogarszały liczne zatopione pnie drzew, o które ocieraliśmy się dnem lub bokiem kajaka. Rzeka była bardzo płytka – w najgłębszym miejscu nie przekraczała 1 metra, dominowały liczne płycizny. Mimo, że wiele zespołów miało podobne problemy ze sterowaniem, kilka z nich depczących nam po kajaku zdołało nas wyprzedzić. Do mety tego etapu i całej imprezy - do przystani kajakowej w Ozimku na „Wyspie Rehdanz’a” – dotarliśmy po upływie 2 godz. i 35 min. Całość zajęła nam 7 godz. i 6 min. co dało nam 20 miejsce. Na miejscu czekał nas gorący żurek, karminadle z kapustą z grochem i butelka piwa. Po „gorącej” – tylko z nazwy, bo woda była lodowata – kąpieli udaliśmy się na ogłoszenie wyników. Najlepszy zespół pokonał trasę w 5 godz. i 50 min. Krzara z partnerem był 10. Mimo, iż po dwóch etapach byli na podium – nagradzano 6 zespołów – stracili – jak my - wiele na spływie. Po dekoracji odbyło się losowanie nagród, w którym udało mi się trafić plecak. Impreza, mimo niewielkiego wpisowego – 50 zł na osobę – zorganizowana została z dużym rozmachem i perfekcyjnie dopracowana. Szacun i podziękowanie dla orgów. Niesłychanie zmęczeni ale ogromnie zadowoleniu wróciliśmy do domu. Myślę, że za rok jak poprawimy technikę machania wiosłami uda nam się zająć lepsze miejsce.

II Magiczny bieg przy pochodniach - Chabrowo, 15 lipca 2016

W tym roku urlop spędzaliśmy we Władysławowie. Postanowiłem, korzystając z okazji zaliczyć jakiś bieg w okolicy. Mimo prawie dziesięciu lat startów nigdy jeszcze nie biegałem – nie licząc Świnoujścia – na północy Polski. Jako, że okres był urlopowy wybrałem niewielki, kameralny bieg na dystansie 6 km w niewielkiej miejscowości Charbrowo, 10 km od Łeby. Zaintrygowała mnie nazwa biegu : „Magiczny bieg przy pochodniach”. Bieg miał się odbyć w ramach święta gminy Wicko, w której znajdowało się Charbrowo. Start zaplanowano na godz. 22.00. Trasa miała biec w dzielnicy domków jednorodzinnych, do pokonania były 3 okrążenia po 2 km. Po przyjeździe na miejsce pobrałem nr startowy i w ramach rozgrzewki poznawałem trasę. Trasa – jak na warunki nadmorskie – była mocno pofałdowana. Na okrążeniu było kilka zbiegów i podbiegów. O godz. 22.00 wystartowało 45 osób. Pochodnie oczywiście były – trzymali je liczni kibice rozświetlając mroczne uliczki biegu. Mimo wysokiej temperatury – jak na tą porę dnia – i sprinterskiego dystansu udało mi się pokonać dystans poniżej 30 min. Na metę wbiegłem trzymając pochodnię otrzymaną od jednego z kibiców. Mimo skromnego pakietu startowego i skromnego medalu bieg bardzo mi się spodobał ze względu miłą, kameralną atmosferę, duże zaangażowanie i pasję organizatorów.

Szarlejka 2016

W  sobotę (13 sierpnia), tradycyjnie jak co roku, Leśne Ludki stawiły się na Pozytywnym Biegu Przełajowym w Szarlejce. Tym razem pojechaliśmy w składzie: Sławek, który biegał, Adrian, Włodek, Zygmunt- nordic, Kamil pobiegł w biegu dla dzieci. W dniu zawodów od rana padał deszcz, ale gdy było coraz bliżej do startu wypogodziło się i zrobiło się duszno, co trochę przeszkadzało na trasie. Sławek, jako biegacz, wystartował pierwszy, a zawodnicy w NW parę minut później. Jak zwykle gdy startuję z Włodkiem, cieszę się, że idę przed nim przez ok. kilometr, góra dwa, a potem, gdy się rozpędzi oglądam jego plecy. Tym razem też tak było, ale na metę dotarłem parę sekund za nim. Niewiele za nami przyszedł Zygmunt. Wynik Sławka w biegu, to 50 minut i fajne 76 miejsce. Po biegu niektórzy z nas uzupełnili płyny, zjedliśmy kiełbaskę przygotowaną przez organizatora i przedyskutowaliśmy kilka spraw klubowych. Zawody jak zwykle super zorganizowane ,może trochę trasa z dziurami (zabójstwo dla moich i Włodka kolan), ale taki to urok biegania po leśnych i polnych ścieżkach.

Mistrzostwa Góry Trzech Jaskiń w NW w Srocku

Tydzień po zawodach pustynnych udaliśmy się na teren gminy Mstów, koło góry Trzech Jaskiń, kilkaset metrów od wsi Srocko. Nadanie nazwy najwyższemu szczytowi gminy było pretekstem do zorganizowania zawodów NW. Pogoda, tym razem deszczowa, nie odstraszyła maszerów, którzy w sporej liczbie stawili się na starcie. Ludki w tradycyjnym składzie, tym razem Kasię zastąpił Andrzej( niestety tylko na trasie a nie na podium).  Okazał się zdecydowanie najszybszym Ludkiem, ale na podium stanął Kamil w kategorii nadziei olimpijskich i ja w kategorii beznadziei. Po leśnej trasie maszerowało się fajnie, chociaż mnie bolały nogi po sobotniej ciężkiej pracy. Dotarłem do mety w niezłej formie ale daleko za Andrzejem. Za mną przymaszerowali Adrian, Kamil i Zygmunt.
Tradycyjnie kibicowała nam i robiła fotki Agnieszka Błaszczyk, za co jej wielkie dzięki. Jednak cały czas czekamy na jej pierwszy start w zawodach.

Lato w Węgorzynie

Tradycyjnie gdy jesteśmy nad polskim morzem zawsze staram się wyszukać jakieś fajne zawody,
na których można by się trochę poruszać. Dwa lata startowaliśmy w Koszalinie. Teraz padło na Grand Prix  Nordic Walking w Węgorzynie (koło Drawska Pomorskiego). Można było wybrać  5km lub 10 km. Wybraliśmy z Kamilem krótszy dystans. Trasa była stosunkowo płaska i miała dokładnie 5200m. Start był na stadionie piłkarskim>. Zawodnicy startowali kategoriami wiekowymi, więc  nie było takiego ścisku, gdy startują wszyscy razem.  Trasa wiodła wokół jeziora. Atrakcyjności marszowi z pewnością dodawały widoki i to, że trasa wiodła przez podwórka na prywatnych posesjach. Wszystko pod czujnym okiem sędziów, którzy nie mieli litości w rozdawaniu kartek, w tym też czerwonych. My z Kamilem dotarliśmy do mety bez kartki. Na mecie zamiast medali dawano monetki okolicznościowe w fajnym etui.  Co do  naszych wyników, to mój czas pominę milczeniem . Moja forma była typowo wczasowa. Kamilowi udało się stanąć na najniższym stopniu podium w swojej kategorii wiekowej. Ogólnie zawody zorganizowane na wysokim poziomie, byliśmy zadowoleni że zdecydowaliśmy się na start w tej miejscowości choć z Kołobrzegu mieliśmy 80km i trzeba było wstać dosyć wcześnie, aby zameldować się na starcie o godzinie 10. Cała impreza odbyła się w ramach trzydniowego festiwalu muzyczno-gastronomiczno-sportowego ”Lato z węgorzem”.

Pustynna Ośmiornica 2016

Mój udział w tegorocznej  Ośmiornicy był szczególny. Wiedząc o tym, że trasa zawodów jest zabójcza dla mojego kolana zaproponowałem Grzesiowi, ze będę zamykającym stawkę zawodników w NW i biegu. W ubiegłym roku funkcję tę pełnił Zbyszek Stęplowski. Najpierw na trasę wyruszyli zawodnicy w konkurencji Nordic Walking. Wśród nich była nasza mistrzyni, Kasia, oraz Adrian, Kamil I Zygmunt. Ja spokojnie maszerowałem na końcu około 100-osobowej stawki. Po dojściu do pierwszego podejścia zaczęła się moja „praca”. Asekurowałem ostatnią zawodniczkę, mającą spore problemy z wejściem na szczyt „górki”. Jakoś udało się pokonać trudności i z małymi przerwami pokonywaliśmy dystans piaszczystej trasy. Potem drugie podejście na tę samą górkę (z innej strony) i już opuszczamy Pustynię Siedlecką, perełkę gminy Janów. Do mety prowadzi droga gruntowa, ale jeszcze jedno spore podejście i jesteśmy na mecie.
   Po kilkunastu minutach przerwy na trasę ruszają biegacze w liczbie około trzydziestu. Niestety, brak Ludków. Biegnę z całych, wątłych sił ale końcówka stawki oddala się nieubłaganie. Ale powoli rozkręcam się i po wbiegnięciu na piasek doganiam ostatnią zawodniczkę. Podobnie jak w nordicu pomagam jej dostać się na szczyt wzniesienia, Odpoczynki mamy jeszcze dłuższe niż z poprzednią maruderką. Najszybsi biegacze dublują nas hurtowo. Po pierwszej pustynnej pętli moja towarzyszka nagle postanawia przedwcześnie ruszyć do mety. Zostałem sam i spoko, pozdrawiając po drodze zabezpieczających trasę chłopaków, ale przede wszystkim piękne dziewczyny dotarłem do mety. Mimo, iż maszerowałem i biegłem powoli(oprócz początku biegu) i z przerwami moja „praca” dała mi w kość. Ale w przyszłym roku będę do dyspozycji organizatorów, z Prezesem Rafałem Kozikiem na czele. Organizacja bardzo dobra, trasa super, pogoda również,
    Ludki jak zwykle uratowała Kasia stając na najwyższym stopniu podium w swojej kategorii. Nagrodzony został również Kamil, a Adrian i Zygmunt szczęśliwie ukończyli zawody bez kontuzji.

Moc Kupały, czyli bieg na orientację

Ja i Zbyszek biegliśmy w środkowej grupie. Mimo błądzenia nabiegaliśmy około 8 kilometrów i szczęśliwie dotarliśmy do mety. Ja zostałem sklasyfikowany na 20 miejscu z czasem 45.45 netto, a Zbyszek na 43 z czasem 50.18 netto na 67 sklasyfikowanych na tym dystansie. Łukasz był 4 w generalce, ale ostatecznie został zdyskwalifikowany, wraz z 18-stoma innymi uczestnikami tego dystansu, za zgubienie się na trasie. Grupa ta przebiegła około 6,5 kilometrów i na dodatek na metę wbieła z odwrotnej strony, zaskakując organizatorów, którzy czytnik mieli przygotowany od 36 minuty, a oni wbiegli z czasem 32 z haczykiem.

Iwanowice i Kłobuck

Iwanowice Duże 11.06.16
    Po trzech latach Jurajski Puchar wrócił do Iwanowic ( gmina Opatów ) i znowu silna ekipa Ludków wróciła z medalami. Pięcioro Ludków zdobyło trzy lokaty na podium. Nasza multimedalistka, Kasia stanęła na najwyższym stopniu, Kamil i Zyga na najniższym. Tylko ja i Adrian wróciliśmy bez sukcesów. Chociaż dla mnie wielkim osiągnięciem było wyprzedzenie o kilka sekund Kasi i miano najszybszego Ludka tych zawodów. Nie przytrafiło mi się to już dosyć dawno, więc satysfakcja duża.  Zapałem chyba lepszą formę po ostatnich długodystansowych mordęgach.  Od startu maszerowało mi się bardzo dobrze, mimo iż dawno nie trenowałem nordica z powodu stłuczenia żeber. Zygę wyprzedziłem zaraz na początku, Adriana na drugim kilometrze, Kasię na czwartym. Udało się utrzymać dobre tempo do mety, do której dotarłem z wianuszkiem rywali na plecach. Kolano po zakończeniu marszu bolało mocno.  Ale Kasia i Adrian mieli gorzej bo ich piszczele bolały w czasie marszu, co do przyjemności nie należy. Trasa marszu bardzo fajna, pogoda również. W czasie jazdy mieliśmy kilka przygód, szczęśliwie zakończonych bez wypadku. Stres był większy niż na zawodach.


V Kłobucki Bieg Leśny
Kłobuck 12.06.16
    W czasie zawodów w Iwanowicach udało mi się namówić Kasię na wyjazd do Kłobucka. Dołączył do nas Sławek i tak to wystartowaliśmy całkiem liczną ekipą w V Kłobuckim Biegu Leśnym. Jak nazwa wskazuje udział Leśnych Ludków jest tam obowiązkowy. A, że ten bieg organizują nasi przyjaciele udział w nim stanowi obowiązek bezdyskusyjny. Pogoda upalna, ale w lesie tego się nie odczuwało. Początek Ludki biegły spoko, ale potem Sławek trochę pogonił, ja też biegłem coraz szybciej. Kasia walczyła znowu z piszczelami, ale dotarła do mety w niezłej formie, mimo przemęczenia. Trochę obawiałem się czy wytrzymam cały dystans, ale bezpodstawnie bo biegłem coraz szybciej. Najszybciej ostatni, jedenasty kilometr. Na mecie było jeszcze sporo sił, więc ostatnie starty pomogły mi zbudować niezłą wytrzymałość. Sławek był zadowolony z przetarcia przed trudnym startem w Olsztynie. Po krótkiej gościnie i udzieleniu kilku wywiadów dla lokalnych mediów ruszyliśmy do domu, tym razem już bez przygód.

Europamaraton Gorlitz

   Udział w Europamaraton  Gorlitz – Zgorzelec zaproponował mi Andrzej, który chciał wystartować w półmaratonie na rolkach. Podjąłem wyzwanie zapisując się na półmararaton, ale bez kółek na nogach. Marek zaplanował udział w maratonie, a Mariola została „zmuszona” do startu na 5 km za Adriana, który zrezygnował. Ekipę uzupełniła jako kibic i fotoreporter Gosia. Na zawodach spotkaliśmy naszych przyjaciół Bolka Michałowskiego ( startował na rolkach ) i Marka Nędzę, który kibicował.  Pogoda była upalna, niemal bezwietrzna. Nie wróżyło to dobrze zawodnikom startujących na długich dystansach. Ruszaliśmy na trasę po kolei co 10 minut. Najpierw Andrzej, potem Marek, ja i jakiś czas później Mariola. Po 400m poczułem silny ból w lewym kolanie. Kilka minut grozy i zaczęło przechodzić, a już miałem zawrócić na miejsce startu. Biegłem ostrożnie, od początku korzystając z wody serwowanej w punktach napojowo-żywieniowych. Większość wody wylewałem na głowę (co za miłe uczucie takie chłodzenie !), resztę do środka. Już po kilku pierwszych podbiegach i zbiegach zorientowałem się, że zupełnie niechcący wystartowałem w biegu górskim !  O dziwo, lepiej spisywałem się na podbiegach. Podczas zbiegania kolano bolało mocno i martwiłem się o ukończenie zawodów. Cały czas utrzymywałem równe tempo, zanosiło się na czas poniżej 2 godz. 10 min. Aż nadszedł kilkusetmetrowy podbieg na 19 km, którego pokonanie pozbawiło mnie resztek sił. Końcówka to już walka o przetrwanie na jeszcze kilku mniejszych górkach. Nie przyspieszałem, aby nie paść za metą, lub co gorzej przed ! O trudności warunków biegu świadczy to, że mój nędzny czas 2:10,04 godz. dał mi niezłe 236 miejsce na 343 zawodników, którzy dotarli do mety.
   Andrzej miał upadek już na początku trasy i z odartym lewym bokiem walecznie dojechał do mety. Marek zmagając się z bólem łydki, spokojnie dobiegł do mety w czasie niecałe 4:13 godz. Mariola laitowo pokonała swoją piąteczkę i dostała taki sam medal jak my wszyscy.
   Organizacja bardzo dobra, zwłaszcza dbałość o nawodnienie zawodników. Półmaraton w całości poprowadzono na terenie Niemiec, a maraton i piątka były transgraniczne.
   Męska część ekipy wracała lżej lub ciężej ranna, ale zadowolona z ukończenia bardzo trudnych zawodów.